اوقات شرعی       جستجو         پیوندها        تماس با ما
شنبه ۲۶ آبان ۱۳۹۷
 
ارسال شده در تاریخ چهارشنبه 30 خرداد 1397            نسخه قابل پرینت

شهرک اکباتان چگونه بهتر اداره می شود؟

شهرک اکباتان در طی یک دهه گذشته تجربه مواجهه با طیف متنوعی از مشکلات شهری و اجتماعی را از سر گذارنده است و در این بازه زمانی طبیعتا برخی از این معضلات با تلاشهای دست اندکاران بومی رفع و مابقی همچنان وجود دارند و اتفاقا روز به روز بر ابعاد آنها افزوده می شود.

به گزارش سایت خبری اکباتان، اکباتان امروز را می توان شهرکی معرفی کرد که استانداردهای اولیه تعریف شده برای زندگی در طی حدود 4 دهه گذشته تا حدودی بسیاری دستخوش تغییر شده و در این رابطه بی تردید تصمیمات اخذ شده و واکنشهای متقابل به آنها سهم قابل توجی در تغییرات بوجود آمده را به خود اختصاص می دهند.

اما در این مجال شاید بد نباشد تا بعضی مدل های رفتاری صورت گرفته برای رفع مشکلات اکباتان مورد بازخوانی واقع شوند تا در ادامه راه نهادهایی همچون هیئت مدیره مرکزی و شورایاری شهرک اکباتان به عنوان 2 بازوی مهم در احقاق حقوق ساکنین موفقیت بیشتری را در حصول نتایج مورد نظر تجربه کنند.

جزئیات دقیق یا بازدید گروهی؟

توجه به جزئیات، حواشی و نکات ریز به راحتی سرنوشت یک فرآیند را رقم می زنند. گاهی اوقات دانسته های طرفین مذاکره یا معامله که پیش از شروع جلسه جمع آوری می شوند به راحتی دست بالا را در اختیار طرف «داناتر» قرار می دهد. اما این روند معمولا در اکباتان به شکل همان اصطلاح معروف یعنی «قیف وارونه» اجرا می شود یعنی گروهی بدون داشتن پیش زمینه، مطالعه لازم و شناخت ضعف و قوت مجموعه مقابل به یکباره تصمیم به بازدید میدانی از یک نقطه خاص می گیرند و اتفاقا از فردی که به عنوان نماینده در مقابل آنها می نشیند توضیحات لازم را درخواست می کنند. بدیهی است که در این حالت به علت عدم وجود «تصمیم برنامه ریزی شده»، قاعدتا باید توضیحات یا حتی وعده و عیدهای طرف مقابل را پذیرفت! و بی تردید یکی از دلایلی که باعث می شود بیش از یک دهه از عمر برخی وعده ها و قول ها می گذرد و هنوز به مرحله اجرا نرسیده اند همین موضوع می باشد، یعنی در یک نمودار سینوسی چندین ساله مدام بازدید صورت می گیرد و مدام وعده های جدید اعلام می شود.     

معمولا تنها دستاوردهای موجود در بازدیدهایی که بدون اشراف بر نکات ریز و مهم صورت می گیرد، تهیه مستنداتی همچون تصاویر و فیلم توسط دوربین های موبایلی است که بعد از اتمام برنامه و به منظور ارائه روزمه فعالیت، با ساکنین به اشتراک گذاشته می شوند.   

شطرنج مطالبه گری به جای خرج کردن از شخصیت ها

دعوت از افراد تأثیر گذار برای حضور در اکباتان و بیان رو در روی مشکلات یکی از راهکارهایی است که به دفعات آزموده شده اما در عمل نه اینکه تماما خالی از نتیجه بوده باشد اما آنطور که باید جواب نداده است. چرا؟

یکی از مهمترین دلایل عدم نتیجه گیری این است که معمولا در حضور نماینده نهاد یا سازمانی که اصل مشکل را ایجاد کرده است، تقاضای رفع مشکل از میهمانان دعوت شده صورت می پذیرد. در این حالت خوشبینانه ترین امکان این است که اگر میهمان نخواهد در آینده موضوع را «بررسی» کند فی المجلس دستور مستقیم رسیدگی را به مدیر مربوطه صادر نماید.

شاید در ظاهر این مشکل برطرف شده به نظر برسد و موفقیتی مهم در کارنامه ما ثبت شود اما در حقیقت ما مدیر مربوطه را در مقابل مافوقش به اصطلاح «خراب» کرده ایم و طبیعی است پس از مراجعت میهمان عزیز ما آب از آب تکان نخورد.

فراموش نکنیم که «چُغلی» کردن حتی در ایام مدرسه هم جواب نمی داد و معمولا مشکلات در آن ایام هم از طریق مذاکره رو در رو حل می شد.

بی تردید اگر برخی زحمتکشان اکباتان به جای دعوت از چهره هایی همچون اعضای شورای شهر و نمایندگان مجلس که اتفاقا به سختی هم انجام می شود، مذارکره مستقیم به شیوه «شطرنج مطالبه گری» به انجام برسد نتیجه بهتری حاصل شود. همه ما شاهد هستیم که روزانه بسیاری از مشکلات کوچک و بزرگ در جامعه و یا حتی میان کشورها در عرصه بین الملل تنها با استفاده از روابط حل و فصل می شود و نه تحکم.    

وسیله به جای هدف پررنگ نشود

تفاوت جایگاه هدف و وسیله امری واضح و روشن است اما گاهی اوقات در اکباتان به عمد یا غیر عمد وسیله به جای هدف پر رنگ می شود. در مورد مصادیق عینی این مورد باید عنوان کرد که در برخی موارد نامه ای که به یک مسوول نوشته می شود، مصاحبه ای که با یک رسانه صورت می گیرد و یا حتی عکسهایی که در پایان یک جلسه اعضای حاضر در کنار یکدیگر می گیرند چنان آب و تاب داده می شوند که اصل داستان که همان نتیجه و دستاورد کار است به طور کلی فراموش می شود.

در این رابطه باید توجه داشت که تا زمانی که نتیجه مورد نظر حاصل نشود، بزرگنمایی کارهای صورت گرفته تنها اتلاف زمان است.  

آدمهای توانمند همیشه با کارنامه خود سنجیده می شوند. اینکه چه کار کرده اند اهمیت خواهد داشت نه اینکه قرار است چه کار بکنند.  

استراتژی واقعا جایش خالی است

جنس مشکلات موجود در شهرک اکباتان و پیچ و تابی که آنها طی سالیان اخیر پیدا کرده اند به خوبی گواه این است که برای رفع برخی از آنها باید استراتژی داشت. استراژی (راهبرد) می تواند در قالب یک نقشه راه کامل آنهم در فرآیندی زمانبر و به منظور رفع نواقص مورد استفاده واقع شود.

اینکه راهبرد مدنظر چگونه و یا توسط چه کسانی تعریف شود بحثی است که در مجالی دیگر باید به آن پرداخت اما چیزی که مسلم است اینکه دیگر بدون یک نقشه راه کامل و حساب شده برخی از مشکلات اکباتان را حتی نمی شود ارزیابی کرد چه برسد به حل.

در این رابطه باید 2 نکته را متذکر شد که اولا تعیین استراتژی، استراتژیست های خاص خود را هم می طلبد و هر کسی نمی تواند داعیه دار این حرکت باشد. دوم اینکه در تعیین یک راهبرد باید برای حریفمان عقل، شعور و زرنگی هم قائل شویم و نگاه از بالا به پایین و اینکه ما چنین هستیم و چنان نمی تواند جوابگو باشد.

اگر بپذیریم فرد یا مجموعه ای که مشکلاتی را برای محل زندگی ما پدید آورده آنقدر زرنگ بوده که کار خود را پیش ببرد و دردسرش را برای ما ایجاد کند، آنوقت برای رفع اشکالات، منطقی و عقلایی فکر خواهیم کرد و از سردادن شعارهای پرطمطراق پرهیز خواهیم کرد. 

 
فیلم و صوت
 
    جدیدترین اخبار
صفحه نخست   |   تماس با ما    |     پیوند ها    |     جستجو    |     آب و هوا     |    RSS
تمامی حقوق مادی و معنوی این وب سایت محفوظ می باشد .
طراحی سایت : ایران طراح